Tanger Stad van Amerikanen

Al snel na haar onafhankelijkheid opende Amerika een consulaat in Tanger. Het schiep een band met de gemeenschap die tot de dag van vandaag geëerd wordt. De American Legation die nu nog steeds een spil in het culturele leven vormt, stamt uit 1821. Aan het einde van de negentiende eeuw openden de Amerikanen aan de rand van de oude stad een telegraafkantoor. Dit alles had tot gevolg dat toerisme uit Amerika al snel op gang kwam. Een aanzienlijk deel van die toeristen bleef hangen, een seizoen, een jaar en zelfs een leven lang. Rijke Amerikanen kochten vervallen paleizen en schiepen hun eigen oosterse droom. Rijkdom trekt kunstenaars aan en spoedig ontstond er een levendige kolonie schrijvers en dichters waarvan Jane en Paul Bowles en William Burroughs de bekendste zijn. William Burroughs schreef volgens de overlevering zijn magnum opus Naked Lunch op het terras van café Central waar ik in 1969 had gezeten. Bovendien werd Tanger onder invloed van Amerika in 1923 uitgeroepen tot een internationale zone waar homo’s, spionnen, diplomaten en sjacheraars hun toevlucht zochten. Daar is nu, behalve de blijvende reputatie en veel buitenlandse nichten met huizen in de Medina, weinig meer van over. Dat Paul Bowles herinnering nog leeft in ‘zijn’ stad werd bewezen toen op Bertje’s eerste tocht door de stad, terwijl ik zat te tekenen, ze een Marokkaanse vrouw ontmoette. Deze bracht diezelfde avond liederen van Bowles ten gehore bracht in de American Legation begeleid door een Amerikaanse die het beheer over het muzikale werk van de componist geërfd had. (14)

In Tanger

Tanger was de eerste stad in Marokko die ik bezocht. Dat was eens heel lang geleden in 1969. Ik stak met drie vrienden in een oude auto over van Algaceiras naar Ceuta en reden door naar Tanger. Toen we uit de auto stapten kwam er meteen een jongetje van een jaar of 13 op ons af die brutaal aan de blondste onder ons in het Nederlands vroeg: ‘Wil je hasj en neuken?’ Onze blondine zei meteen ja en verdween met het jochie. Ik wist niets van Tanger maar koos wel het terras van café Central aan de Petit Socco als mijn tijdelijke residentie en genoot. Het was een vreemde tijd. Ik wist dat mijn vrienden in Marokko waren om hasj te kopen en dat naar huis te smokkelen. Ik ging mee voor de lol als ‘fellow traveller’. Pas nu ik dit opschrijf realiseer ik mij dat als de smokkel expeditie goed afliep ik niet zou delen in de winst, maar als we gepakt werden ik wel in de gevangenis zou belanden. Wat doe je toch ondoordachte dingen als je jong bent en gelukkig maar dat je ze gewoon doet. De jongens deden hun zaken en vouwden twee kilo hasj in tien kranten die afzonderlijk per ‘krantenpost’ (zoiets bestond toen) naar huis gestuurd werden. Ze zijn allemaal op hun bestemming aangekomen voor zover ik mij kan herinneren. Ik had toen geen idee dat ons avontuur keurig paste in het karakter van de stad beroemd om smokkel, internationale intriges en avonturiers.De Grand Socco met de verkoper van kranen en andere belangrijke woon accessoires. (08)