Het café leven

De Fransen, die vanaf 1912 met de Spanjaarden wedijverden om op Marokko hun stempel te drukken, begonnen met de terrasjes op de stoep voor de koffiehuizen. Tot de dag van vandaag zijn café’s de basis van het culturele leven in Tanger. Ik zat graag op het terras van café Colon (de kolonist). Daar dronk ik NousNous, koffie met melk dat op zo’n geraffineerde manier wordt ingeschonken dat de kleur in het glas langzaam overloopt van melkwit naar gebrande koffie zwart. Intussen hield ik de buurt in de gaten en tekende dat het een lieve lust had. Voor de gesloten deuren van de bioscoop stond de visverkoper met zijn kar die iedere dag zijn vers gevangen waren verkocht. Naast hem zaten twee mannen waarvan de ene sigaretten per stuk aanbood en de ander gratis drinkwater aan de dorstige bood. Huisvrouwen die van de groentemarkt een eindje verder op kwamen, stonden te keuvelen en taxichauffeurs parkeerden hun bolide voor een middagtukje. Groepjes toeristen kwamen van de Kasba boven op de heuvel naar beneden naar het Grand Soccoplein belaagd door sjacheraars met goedkope prullen in de aanbieding. In de avond werd er druk geflaneerd op Spaanse wijze met hele families en opgewonden groepjes jongeren. Schijnbaar zonder doel bewogen vluchtelingen uit Sub-Sahara landen zich tussen de buurtbewoners en toeristen door. Zo nu en dan kregen ze wat toegestopt: fruit, levensmiddelen of kleingeld. Ik zag ze nooit bedelen. Onderschrift: vanuit Café Colon(10)

In Tanger

Tanger was de eerste stad in Marokko die ik bezocht. Dat was eens heel lang geleden in 1969. Ik stak met drie vrienden in een oude auto over van Algaceiras naar Ceuta en reden door naar Tanger. Toen we uit de auto stapten kwam er meteen een jongetje van een jaar of 13 op ons af die brutaal aan de blondste onder ons in het Nederlands vroeg: ‘Wil je hasj en neuken?’ Onze blondine zei meteen ja en verdween met het jochie. Ik wist niets van Tanger maar koos wel het terras van café Central aan de Petit Socco als mijn tijdelijke residentie en genoot. Het was een vreemde tijd. Ik wist dat mijn vrienden in Marokko waren om hasj te kopen en dat naar huis te smokkelen. Ik ging mee voor de lol als ‘fellow traveller’. Pas nu ik dit opschrijf realiseer ik mij dat als de smokkel expeditie goed afliep ik niet zou delen in de winst, maar als we gepakt werden ik wel in de gevangenis zou belanden. Wat doe je toch ondoordachte dingen als je jong bent en gelukkig maar dat je ze gewoon doet. De jongens deden hun zaken en vouwden twee kilo hasj in tien kranten die afzonderlijk per ‘krantenpost’ (zoiets bestond toen) naar huis gestuurd werden. Ze zijn allemaal op hun bestemming aangekomen voor zover ik mij kan herinneren. Ik had toen geen idee dat ons avontuur keurig paste in het karakter van de stad beroemd om smokkel, internationale intriges en avonturiers.De Grand Socco met de verkoper van kranen en andere belangrijke woon accessoires. (08)