De Heremietibis van het Parc National Sous Massa

De monding van de rivieren Sous en Massa is in 1991 tot Nationaal Park uitgeroepen. Het is een gebied dat voornamelijk bestaat uit begraasde steppen dat als fourageergebied is gereserveerd voor ibissen en gazellen. De kust bestaat uit zandduinen, zandstranden en kliffen met daartussen draslanden. Vooral de draslanden zijn rijk aan flora en fauna. Ook dit gebied heeft zwaar geleden onder jaren van droogte, maar Hassan onze buurman in Sidi Rabat vlak bij de monding van de Massa rivier die er zijn hele leven heeft gewoond en het park als zijn broekzak kent, is niet bevreesd. ‘Zodra het water komt, ontspruiten de zaden en komen de eieren uit.’ Ik ben nogal sceptisch, maar inderdaad: toen na de heftige regens van de winter van 2014/15 de monding opvulde met water en er overal kreken en poelen ontstonden, barstte het leven los en liep alles uit. Juist die menging van woestijn en zoetwaterleven, maakt het park zo bijzonder voor de bezoeker. Het gebied herbergt 3 van de vier broedplaatsen van de bedreigde Heremietibis (95% van de wereld populatie) die ooit ook in grote delen van Europa voorkwam. Ik was zo gelukkig om een groepje tegen te komen. Ze waren niet bang en lieten rustig hun bijzonder wild uitziende tooi portretteren. Onderschrift: Een kolonie Heremietibissen op het randje van een klif boven de Atlantische Oceaan (23 Marokko ZW)

Het verloren paradijs

Ooit leefden tussen de Berberstammen in Marokko allerlei wilde dieren zoals nu alleen nog in reservaten in Sub Sahara Afrika te vinden zijn. Nadat het ijs zich terugtrok en de Sahara een wig tussen Noord Afrika en de rest van Afrika vormde had dat niet alleen gevolgen voor Berberstammen die van elkaar gescheiden werden, maar ook voor de flora en fauna. Marokko moet in die tijd een paradijs zijn geweest in de oud-Persische betekenis van het woord: een ommuurde tuin. Maar in plaats van muren werd dit paradijs omgeven door zee en zand. De bewoners werden echter niet uit het paradijs gestoten, maar kregen gezelschap van anderen met koloniale neigingen. Eerst kwamen de Phoeniciërs in de twaalfde eeuw voor Christus. Zij hielden zich alleen aan de kust op. De eerste Joden zijn waarschijnlijk met hen meegekomen in de zesde eeuw voor Christus. De Phoeniciërs werden verdreven door de Carthagensen, die ambitieus te werk gingen en vaste handelsroutes vestigden. In de vijfde eeuw strekte hun rijk zich over heel Noord Afrika uit. Hun meest bekende heerser Hannibal stak de straat van Gibraltar en de Alpen over om met zijn Noord Afrikaanse olifanten Rome te bedreigen. Daarna rustten de Romeinen niet meer tot Carthago vernietigd was. Daarna namen de Romeinen de landen en de handelscontacten van de Carthagensen over. Het paradijs dat Marokko ooit was, hield op te bestaan. Marokko werd de hofleverancier van wilde beesten voor de arena’s van de Romeinen. Met honderden tegelijk werden ze gevangen in netten en verscheept naar Europa. Onderschrift : Gazellen in Nationaal park Sous Massa (26 Marokko ZW)